“ Rozen verwelken, schepen vergaan …”

Op verschillende tafels lagen poëziealbums, ook wel poesiealbum of nog korter, gewoon poesie genoemd.

Onze voorzitster leidde de spreker in door twee versjes voor te lezen uit twee oude albums, familie van deze meisjes uit vroegere jaren zaten nu in de zaal.

Jan Bark uit Apeldoorn kwam ons vertellen over de geschiedenis van het poeziëalbum.

Vanaf zijn zevende, aangestoken door zijn opa, verzamelde hij al van alles over Nederlandse gewoontes en tradities. Bijvoorbeeld over het Sinterklaasfeest, het oudste bekende feest in Nederland. Het wordt al sinds 1300 gevierd! Sinterklaas moet nu echter nog even wachten.

In het begin van de zestiende eeuw ontstond er onder adellijke mannen de gewoonte om in elkaars vriendenboekje, een Alba Amicorum, te schrijven. Zo’n boekje bevestigde dat je van adel was en vrienden van adel had. Poeziëplaatjes waren er nog niet, er werd in getekend. Er is een Alba Amicorum met een tekening van Rembrandt in een album uit 1634.Hoe ouder de albums hoe mooier ze vaak waren met kaften van echt leer en versierd met uit bladgoud gesneden letters.

Eind achtiende eeuw leerden steeds meer vrouwen schrijven. Zij hadden een “poëziealbum” in de vorm van een doosje met kaartjes waarop ze wat schreven in hun beste frans, toen nog de taal van de elite. De kaartjes werden verfraaid door tekeningen, borduurwerkjes en vlechtwerkjes van haar. Met veel geduld in elkaar gepriegeld. Later werd het doosje weer vervangen door een album.

Er is een album bekend uit 1888 met een foto van Koningin Wilhelmina op de buitenkant, een mooi gschenk voor alle meisjes die Wilhelmientje heetten.

Aan het eind van de negentiende eeuw kwamen de eerste gedrukte poëzieplaatjes. Er bestond toen steendruk, elke kleur van het plaatje had zijn eigen steen met afbeelding, een heel proces. Het was nu mogelijk een hele serie van dezelfde plaatjes te maken.

Aan het slot van de avond werden er enkele versjes voorgelezen, er waren hele mooie bij. Inmiddels is het poëziealbum vervangen door het vriendenboekje…wie weet wat er daarna komt, zou het poëzie weer terug komen?. Om in stijl dit stukje te eindigen: Tip tap top….mijn pen is op!